یاد سفری که  عید سال پیش به جنوب کشور و  جزایر ایرانی خلیج فارس مانند قشم و هرمز و هنگام و از جمله کیش داشتم و امسال هم به احتمال زیاد اگر با پرایدی که ثبت نام کردیم رو به موقع تحویل بدهند تا قبل از عید سری به جنوب کشور خواهم زد .

تقریبا بهمن ماه سال 86 بود که یکدفعه به سرم زد که سری به جنوب کشور بزنم و در اینجا هر کسی برای تفریح بخواهد برود سفر ,اولین جایی که به نظرش می رسد ,خطه سرسبز شمال است ولی آدم مگر چقدر می تواند به شمال برود و برای من یکی که دو سال و نیم مشغول تحصیل در دانشگاه شمال بودم ,دیگر تکراری شده است و دیگر صفایی ندارد .

خوب اون موقع و حتی الان دورترین جایی که رفته بودم استان خوزستان بود و اونجا هم فک  و فامیل داریم

داشتم می گفتم

خلاصه قراربراین شد که با چند تا از بچه های شرکت به اتفاق هم بیایم  به جنوب ,که هماهنگی برای جا و مکان و بلیط و غیره به عهده من بود,راستش بلیط  هواپیما برای ما گرون بود وتازه گیرهم نمی آمد, بلیط قطار هم که دی ماه پیش فروش شده بود و اصلا نباید حرفش رو زد و قرار شد که با اتوبوس به بندرعباس بیایم و فقط به دیدن از جزیره قشم بسنده کنیم و دور جزیره کیش رو به خاطر هزینه هاش خط بکشیم .

خلاصه از توی اینترنت جاهای دیدنی قشم و بندر عباس رو و هتل و مسافرخونه هاش رو در آوردم و به تک تک اونها برای رزرو جا زنگ زدم ,ولی متاسفانه همه اونها پرشده بود و حتی یک تخت خالی هم نداشتند و بقیه جاها برای من گرون بود و اگر خودم بود عیبی نداشت ولی چون چند نفر دیگه هم بودند و ممکن بود که قبول نکنند
,خوب به همین خاطر دیگه نمی شد  روش مانور داد.

خلاصه به چند نفری که قرار شده بود باهم برویم موضوع رو گفتم و همشون جا زدند و منصرف شدند

خوب حالا من باید چی کار می کردم و آیا من هم باید سفرم رو لغو می کردم ؟ولی

                                                                                نه!!!

من تصمیم رو گرفته بودم و گفتم بادا باد و هر چی شد شد ! و فوقش میرم کنار ساحل می خوابم و از این که دیگه بدتر نیست و خلاصه بلیط بچه ها رو کنسل کردم  و بار و بندیل ام رو بستم و روز دوم عید سال 1387 بود و ساعت  دو ظهر بود که از مشهد حرکت کردم به سوی بندرعیاس .شاید برای خیلی ها خوب خیلی عادی باشه و بگه خوب بابا کره مریخ که نمی خواستی بری ,ولی خوب شمارو نمی دونم که مال کدام شهر ایران هستید ولی فکرشو بکنید که می خواید برید یک شهری و هیچکی رو هم نمی شناسیدو اون هم تک و تنها (خوب البته من یک دوست نصف و نیمه بندرعیاسی می شناختم ,که مارو قال گذاشت )

خلاصه حدود تقریبا 22ساعت توی راه بودیم و از شهرهای مختلفی گذشتیم و بگذریم از این که چه ماجرایی در نیمه شب سردی و سط صحرای طبس برای اتوبوس افتاد و خراب شد و بقیه ماجرا.

خلاصه ساعت فکر کنم 12 ظهر روز بعد بود که به بندرعباس و پایانه گلشهر رسیدم و نمی دونید که چه حس غریبانه ایی بود وقتی که پاهام رو از اتوبوس پائین گذاشتم و واقعا گیج شده بودم و نمی دونستم که به کدوم طرف برم و این رو هم بگم که این دوست که از طریق اینترنت و تلفنی رو هم که در داخل وبلاگش گذاشته بودم هم مارو کلا تا آخر سرکار گذاشت و من بیشتر روی حساب اون جرات پیدا کردم و این همه مسافت رو اومدم و در آخرین تماسی که باهاش در اتوبوس داشتم ,وقتی وفهمید که من دارم راست راسی میام شهرشون گفت :که من به یک عروسی دعوت شدم و تا یک هفته دیگه بندرعباس نمیام (راست و دروغش با خودش)و من گفتم: من نمی خوام بابا خونتون کنگر بخورم و لنگر بندازم و  لااقل   دو جا معرفی کن که برم اونجا استراحت کنم و واقعا توی اتوبوس تنم له و لورده شده بود که همش می گفت :چی ؟چی؟من هم بهش می گفتم بابا من انگلیسی که باهات صحبت نمی کنم که !!!که از آخر گفت من جایی رو نمی شناسم ونمی دونم و من گفتم :عیب نداره ولی همه از خونگرمی بچه های جنوب صحبت می کنند و تلفن رو قطع کردم و به کنار ساحل خلیج فارس که نزدیک همون ترمینال گلشهر بندرعباس هست رفتم و روی ساحل نمناک اونجا نشستم و چشم به کشتی و لنج های دور دست انداختم و پیش خودم فکر می کردم که چی کار کنم؟

دیگه دستام خسته شد اینقدر تایپ کردم ,بقیش رو انشالله در پست بعدی می نویسم.